انتشارات, مقاله ها

ایران و ۱+۵ چگونه می‌توانند به توافق برسند

راه‌هایی برای تحقق این امر وجود دارد. باید اصل را بر این گذاشت که شفافیت و اعتمادسازی از طرف ایران و لغو تحریم‌ها از طرف قدرت‌های جهانی به هم وابسته‌اند و می‌توان آنها را در چارچوب اقدامات متقابل تنظیم کرد. با یک رویکرد مرحله به مرحله می‌توان به چنین نتیجه‌ای رسید.

مرحله اول:

این مرحله شامل اقداماتی است که بلافاصله پس از رسیدن به توافق باید انجام شوند. در این مرحله ایران باید:

۱- اجرای موقت پروتکل الحاقی پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای را بپذیرد. این پروتکل بازدیدهای سرزده بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را ممکن می‌کند. ایران اجرای مشروط این پروتکل را پذیرفته بود، اما از سال ۲۰۰۷ اجرای آن را به تعلیق در آورد.

۲- اجرای موقت توافقنامه جانبی اصلاح شده (بند ۳.۱) آئین‌نامه اجرایی پادمان آژانس را بپذیرد، که بنا به آن، کشورها باید هر تصمیمی برای ساختن تاسیسات هسته‌ای جدید را به اطلاع آژانس برسانند. ایران از سال ۲۰۰۷ اجرای این بند را به تعلیق در آورده است.

۳- سقف غنی‌سازی ۵ درصدی را که در نوامبر ۲۰۱۳ بر سر آن توافق شد همچنان حفظ کند.

۴- تبدیل تاسیسات غنی‌سازی فردو به تاسیسات پژوهشی و تحقیقاتی را آغاز کند.

۵- انجام تغییرات فنی لازم در تاسیسات آب سنگین اراک را آغاز کند تا تولید پلوتونیوم (که امکان استفاده از آن در ساخت تسلیحات هسته‌ای وجود دارد) محدود شود.

۶- حل و فصل جنبه‌های نظامی احتمالی برنامه هسته‌ای خود را با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی آغاز کند.

۷- همچنان به عدم بازفراوری سوخت در تاسیسات اراک پایبند باشد.

۸- محدود کردن ذخایر اورانیوم به سطحی که برای نیازهای عملی لازم است را آغاز کند.

۹- سقف ظرفیت غنی‌سازی خود را در حد همین ۹۴۰۰ سانتریفوژی که فعال هستند، نگاه دارد و ۱۲۰۰۰ سانتریفوژ دیگری را که آماده بهره‌برداری هستند به کار نیندازد.

این اقدامات بالاترین سطح شفافیت را از طرف ایران تضمین می‌کند و ضمانت می‌کند که این کشور توان به اصطلاح “گریز هسته‌ای”، یعنی ساخت ناگهانی بمب اتمی، را نخواهد داشت.

در مقابل قدرت‌های جهانی باید همه تحریم‌های یک جانبه و چندجانبه را معلق کنند.

مرحله دوم:

این مرحله می‌تواند پس از دوره‌ای شش ماهه پس از توافق عملی شود. در این مرحله ایران باید:

۱- طراحی مجدد تاسیسات آب سنگین اراک را به ترتیبی کامل کند که ظرفیت کنونی تولید ۱۰ کیلو پلوتونیوم در سال به ۱ کیلو کاهش یابد.

۲- تبدیل فردو به تاسیسات پژوهشی و تحقیقاتی را کامل کند.

۳- موضوع جنبه‌های نظامی احتمالی برنامه هسته‌ای را با آژانس حل و فصل کند.

۴- پروتکل الحاقی را در هیئت دولت تصویب کند و برای تایید به مجلس بفرستد.

در مقابل قدرت‌های جهانی باید همه تحریم‌های اتحادیه اروپا و شورای امنیت سازمان ملل را لغو کنند. در عین حال تحریم‌های آمریکا همچنان معلق باقی بمانند.

مرحله سوم:

مرحله سوم و در واقع مرحله پایانی باید پیش از اتمام ریاست جمهوری باراک اوباما به انجام برسد. در این مرحله ایران باید:

۱- پذیرش پروتکل الحاقی را در مجلس تصویب کند.

۲- بند ۳.۱ آیین‌نامه اجرایی پادمان را در سطح هیئت دولت به تأیید برساند.

۳- به محدود نگه داشتن سطح غنی‌سازی ۵ درصدی برای دوره زمانی طولانی‌تری که مدت آن در مذاکرات روشن می‌شود متعهد شود.

۴- به عدم بازفراوری سوخت در تاسیسات اراک برای دوره زمانی طولانی‌تری که مدت آن در مذاکرات روشن می‌شود متعهد شود.

۵- به محدود نگه داشتن ذخایر اورانیوم در سطحی که برای رفع نیازهای داخلی لازم است برای دوره زمانی طولانی‌تری که مدت آن در مذاکرات روشن می‌شود متعهد شود.

از آنجا که ایران تا سال‌ها به بازفراوری سوخت و غنی‌سازی بالاتر از ۵ درصد نیازی ندارد، در نظر گرفتن دوره‌های طولانی‌تر مطابق آنچه در این سه مرحله ذکر شد، پاسخگوی درخواست قدرت‌های جهانی برای اعتمادسازی بلندمدت خواهد بود و تضمین می‌کند که ایران به سمت “گریز هسته‌ای” نمی‌رود.

در مقابل ایالات متحده باید همه تحریم‌های یک جانبه‌ای را که در مرحله اول معلق می‌شوند، لغو کند. شورای امنیت سازمان ملل هم باید تحریم‌های مرتبط با تکثیر [سلاح‌های اتمی] را بردارد و پرونده هسته‌ای ایران را عادی کند و به آژانس بین المللی انرژی اتمی برگرداند.

ادامه مطلب

ایران و ۱+۵ چگونه می‌توانند به توافق برسند – حسین موسویان – بی بی سی – دوشنبه ۲۶ ابان ۱۳۹۳

مقاله ها

موسویان: دولت ‌ترکیه از داعش برای سرنگونی بشار اسد استفاده می‌کند

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، سید حسین موسویان در پایگاه خبری گلف نیوز نوشت ، در حالی که ظهور و گسترش تروریسم در اشکال بی سابقه آن موجب نگرانی و اضطراب گسترده در سطح جهانی شده ولی ترکیه بر خلاف مسیر آب شنا می کند.

به اعتقاد دیپلمات سابق کشورمان:  ترکیه علی رغم عضویت در ناتو حاضر به مشارکت در اقدامات چند ملیتی در کنار آمریکا و متحدانش و نیز ایران، روسیه و سوریه علیه داعش نیست. در حالی که این کشورها تاکنون به صورت متحد و یکپارچه عمل نکرده اند ولی در عین حال در تلاش گسترده ای برای از بین بردن گروه داعش و ریشه کن کردن سایر گروه های تروریستی هستند.

ولی سئوال اصلی این است که “انگیزه های ترکیه از اینکه علی رغم انزوای بیشتر از جامعه بین المللی به صورت یکجانبه عمل می کند ، چیست؟”

ادامه مطلب

موسویان: دولت ‌ترکیه از داعش برای سرنگونی بشار اسد استفاده می‌کند – حسین موسویان – تسنیم – دوشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۳

انتشارات, مقاله ها

ایران و ژئوپلیتیک جدید و در حال ظهور خاورمیانه

 ژئوپلیتیک منطقه در سال‌های اخیر به واسطه برخی تحولات ایجادشده در خاورمیانه تغییر کرده است. شروع بهار عربی و جنگ داخلی در سوریه را باید زمینه‌ساز این تغییرات دانست. اما اقدامات و دخالت‌های غرب، آمریکا، کشورهای عربی خلیج‌فارس، ترکیه و برخی کشورهای دیگر باعث تشدید بحران داخلی در سوریه شد و این موضوع را به یک مسئله امنیتی برای تمامی کشورها تبدیل کرد. در این میان قدرت و نفوذ استراتژیک ایران روز به روز بیشتر و میزان نفوذ قدرت‌های عربی به ویژه عربستان‌سعودی کاهش چشمگیری یافت. در حال حاضر نیز به نظر می‌رسد تنها راه‌حل موفقیت‌آمیز و عملی برای حل بحران سوریه و بازگرداندن ثبات و امنیت به منطقه همکاری با ایران به عنوان یک قدرت منطقه‌ای است.

ادامه مطلب

ایران و ژئوپلیتیک جدید و در حال ظهور خاورمیانه – حسین موسویان – اشراف – دوشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۳

Articles, Publications

How Iran and world powers can reach nuclear deal

The ninth round of talks between Iran and the so-called P5+1 group of world powers ended on Tuesday without a breakthrough to seal a deal over Iran’s nuclear programme ahead of a 24 November deadline.

“It would be wrong to speak about any kind of major progress” at the Oman talks, but “there was no setback, no disruption and no deadlock,” Russian Deputy Foreign Minister Sergei Ryabkov told Russia’s RIA Novosti news agency.

Moreover, as German Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier said, the West was facing a “make-or-break moment” to reach a deal with Iran over its nuclear programme.

While the likelihood of reaching a comprehensive package is low, it is still possible for the sides to agree on the general outlines of a nuclear accord before the deadline.

At the moment the key sticking points to a deal are twofold: the need to resolve issues of uranium enrichment capacity, and the timing and pace of the removal of sanctions.

With major progress already achieved in previous rounds of talks, other questions such as limits on enrichment levels, size of uranium stockpiles, and allowing inspections at Iran’s Fordo nuclear plant can be resolved if the two inter-related issues can be worked out.

Three-phase approach

There are ways this can be done. The principle should be that transparency and confidence-building measures by Iran and sanctions relief by the world powers go hand-in-hand and can be adjusted in a reciprocal fashion. This could be achieved through a phased approach:

Phase one

For immediate implementation after a deal is signed. In this phase, Iran should:

  1. Agree to the provisional implementation of the Additional Protocol of the nuclear Non-proliferation Treaty (NPT) – which includes snap visits by International Atomic Energy Agency (IAEA) inspectors – signed but suspended by Iran in 2007
  2. Agree to provisional implementation of the modified Subsidiary Arrangement (Code 3.1) to the IAEA’s Safeguards Agreement – requiring signatory states to report any decisions to build new nuclear facilities but suspended by Iran since 2007
  3. Continue to cap uranium enrichment at 5% as agreed in November 2013
  4. Begin converting the enrichment site at Fordo to an R&D site
  5. Begin technical conversions at the heavy water facility at Arak to limit the production of plutonium, (material which can be used in a nuclear weapon)
  6. Begin addressing the Possible Military Dimension issues (PMDs) of Iran’s nuclear programme with the IAEA
  7. Continue not to reprocess spent nuclear fuel at the Arak plant
  8. Begin limiting the current stockpiles of uranium to the level of practical needs
  9. Cap the enrichment capacity at the current operational level of about 9,400 centrifuges and not activate the other 12,000 already installed but not operational

These measures would guarantee the maximum level of Iran’s transparency and no so-called “breakout” capability – ie rush to make a bomb.

In return, the world powers should suspend all unilateral and multilateral sanctions.

Phase two

For implementation over a possible six-month period. In this phase Iran should:

  1. Complete a technical redesign of Arak heavy water facilities which would lower the current capacity of 10kg plutonium production to 1kg per year
  2. Complete conversion of Fordo as an R&D site
  3. Resolve PMD issues with the IAEA
  4. Approve Additional Protocol in the cabinet and submit to Parliament.

In return, the world powers should lift all sanctions imposed by European Union and the United Nations Security Council’s economic sanctions, while the US unilateral sanctions remain suspended.

Phase three

Phase three, as the final phase, should be completed before the end of President Barack Obama’s term in office. In this phase Iran should:

  1. Ratify the Additional Protocol by Parliament
  2. Approve at Cabinet level the Safeguard Agreement Code 3.1
  3. Commit to cap the level of the enrichment at 5% for a longer period to be agreed by negotiations
  4. Commit not to reprocess spent fuel at Arak for a longer period to be agreed by negotiations
  5. Commit to cap the stockpile of uranium at a level that is needed for domestic practical needs a longer period to be agreed by negotiations

‘Maximum transparency’

While Iran does not need to reprocess and enrich beyond 5% for many years, a longer period on these three phases would meet the world powers’ demand for longer duration of confidence-building measures on no “breakout”.

In return, the US should lift all unilateral sanctions suspended in phase one and the UNSC should lift the proliferation sanctions and normalise the Iranian nuclear dossier at the United Nations and the IAEA.

The P5+1 needs assurances of maximum transparency on the Iranian nuclear programme and confidence there will be no “breakout”.

Iran’s two main objectives are respecting its rights for peaceful nuclear technology, including enrichment, and lifting the unilateral and multilateral related sanctions.

This package includes the two key objectives of the world powers and Iran with a realistic timetable and proportionate reciprocations.

Read More

“How Iran and world powers can reach nuclear deal,” Hossein Mousavian, BBC, November 16, 2014.